“Als een optocht, een processie of een parade”, zo beschrijft Don van Grunsven uit Huisseling zijn installatie van bijna 40 tafeltjes.
“Ik maak vooral toegepaste kunst, in de vorm van meubels.  Mijn kunst is functioneel, de vorm ontstaat door de functie.
Daarbij zoek ik naar spanning en contrast.“ Aanvankelijk wilde Van Grunsven 3 X 3 tafeltjes maken. “Dat werden er meer en meer.
Het werd steeds drukker in mijn hoofd. Op een gegeven moment gingen ze haast leven. Nu lopen ze in processie door deze ruimte.”

Guido Reijerman uit Veghel werkt vooral in olieverf op doek, een enkele keer ook in gemengde technieken. Heel dun glacerend bouwt hij zijn

werk laagje voor laagje op, waardoor er een grote transparantie ontstaat. Landschappelijke en organische elementen contrasteren met harde,

strakke vlakken. Chaos tegenover orde.

In eerste instantie lijkt het werk abstract, totdat Reijerman erover gaat vertellen.
Over het links afgebeelde werk vertelt hij: “Dit gaat over de eindeloze tijd. Het lijkt een gelaagd landschap, waarin iedere laag weer een landschap lijkt.
Maar in die lagen zie je ook mummies.” Over het werk rechts: “Een massa van kolkend, vurig water stort zich door een opening.” 

Irene Schaap maakte deze schilderijen aan de hand van oude sportfoto’s. “Die zijn al zo verstild, ik heb ze nog verder verstild door ze te

abstraheren. Het lijkt haast absurdistisch geworden. Het gaat mij om die rare afstandelijkheid versus de emoties.”

Verder zijn er van Irene Schaap enkele geschilderde ruiterstandbeelden te zien. “Ik schilder die altijd van onder af gezien. Door dat hele

 lage standpunt wordt het beeld abstracter. De rol van de kijker verandert ook door dat lage standpunt. Soms wringt het ook, maar dat doe

 ik bewust.

"Planking"  heeft Schaap verbeeld, zowel twee- als driedimensionaal. Anonieme mannetjes, maar ook figuurtjes van

Albrecht Dürer hangen en staan stijf als een plank, dit in tegenstelling tot het draadmannetje dat van de muur afrolt.  

Truus Weesjes heeft een groot mozaiek gemaakt van vogelzaad en schelpenzand.

“Vorig jaar heb ik in de gracht in Ravenstein een installatie gemaakt met kraaien. Daarvan zijn foto’s gemaakt, de reflecties van mijn werk

en de bomen in het water, vormen de basis van dit mozaiek.” Het zaad ligt los op de vloer. “Ik wilde iets maken dat er op dit moment is

en later niet meer. Straks is het gewoon weg. Die vergankelijkheid komt in veel van mijn werk naar voren.” 

De Osse Milou van der Maaden presenteert haar werk klein maar opvallend. Zoals het filmpje Family: “Het gaat over kijken en bekeken worden.
Als wij naar een film kijken, verwachten we dat er iets gebeurt. Hier gebeurt dus niets, hier wordt teruggekeken, dat maakt het ongemakkelijk.”
In kleding, meubels en presentatie refereert Van der Maaden aan een Joodse familie, die klaar is voor vertrek. Ook dat benadrukt het
ongemakkelijke gevoel.

Verspreid door de ruimte zijn meer presentaties van filmpjes,  zoals een cowboy op de ene tv, die naar een draverij op de andere tv kijkt.

   
Of een macho man die met een haast orgastische plof een zak chips opentrekt. Milou: “Ik zoek naar archetypes en clichématige filmkarakters,
daar doe ik dan iets mee.” Dat geldt ook voor de foto’s die zij presenteert.

Annie Meussen exposeert deze keer vooral illustratief werk. Zo zijn er enkele pagina’s uit een prentenboek  en de verfijnde aquarellen die ze maakte voor acht Buitenleven agenda’s.

Verzamelingen komen veel voor in het werk van Meussen. Zoals de grote aquarellen met een verzameling aan versleten knuffeldieren en -lappen,

  of een serie met ook weer die heel fijne, tere aquarelletjes van dode vogeltjes.